Leen's Weblog

Je weet dat het gaat gebeuren, en toch is de definitieve mededeling toch weer een schok. Een realiteit en voldongen feit.
Heel veel sterkte gewenst aan Dries en de kinderen. Ik ben heel erg blij dat ik jou heb mogen kennen en al die jaren een fijne vriendschap heb gehad.

Het is weer even wennen aan de Nederlandse temperaturen…En vooral het gaan zitten op de WC bril…Brrr

Zoals bij vele lezers al wel bekend was ik vlak voor vertrek naar Thailand nog even verlost van een flinke tumor in mijn blaas, en vandaag was de controle in het ziekenhuis of alles nog rustig was…daar beneden.

Helaas de arts die vertelde mij dat er toch weer iets aan het groeien is ..en dat ik een afspraak ga maken om ook deze ellendeling weer weg te laten halen. Het wordt dus nu de komende tijd weer regelmatig ziekenhuis bezoek en hopelijk zal de operatie snel kunnen worden gepland.

Maar naast dat deze corridor wel heel slingert werd gevolgd, viel mij op dat we eerst naar flightlevel 28 gingen en pas na een paar uur , zo rond we boven India vlogen gingen we naar flightlevel 32. Daar bleven we tot aan de dode zee en gingen toen naar flightlevel 34. Dit is de eerste keer in al die jaren dat het vliegtuig, in dit geval een B777-300ER, naar verschillende flightlevels gaat in de zelfde vlucht. Geen idee waarom dit nu gebeurd. En we bleven op flightlevel 34 tot we de landing gingen inzetten en het vliegtuig de draai maakte naar Utrecht om via de Kaagbaan (06-24) binnen te vliegen. Ik zag wel op de monitor dat we op flightlevel 34 heel veel tailwind hadden. Dat zou zo maar de reden kunnen zijn. Tenslotte kwamen we ook bijna een half uur eerder aan op Schiphol.

Deze week staat helemaal in het teken van ….”de laatste keer !!” De één die noemt het afscheid-etentje de ander weer de laatste holes. Maar uiteindelijk komt het er op neer dat ik nu bezig ben met inpakken en zorgen dat alles in het appartement weer schoon en netjes aanwezig is.

Gisteren een geweldige maaltijd samen gehad en samen kunnen genieten van een uitstekende Chateaubriand, een ossehaas van de beste kwaliteit.

Deze week natuurlijk ook nog een paar keer naar de golfbaan geweest en de Caddy moeten vertellen dat ik een aantal maanden niet meer kom golfen…

Nu moet ik ook eerlijk toegeven dat op dit moment de temperatuur zo rond de middag hier flink begint op te lopen. Gisteren was het iets meer dan 36 graden en dat voelt nog iets meer als er helemaal geen zuchtje wind is. Het zeewater is nu gelijk aan een warm bad. Het water voelt gewoon lauw aan en is toch nog heerlijk verkoelend. Het zwembad hier voor de deur ligt de hele dag open en bloot in de zon. Als je daar in loopt dan is het water gewoon warm.

Morgen nog een dagje inpakken en nog een rondje golfen en dan maar duimen dat er hier nog genoeg kerosine is om terug te kunnen vliegen naar Nederland.

Ja deze week zal dat wel meer klinken… En vandaag was dat onze kleine Navy golfbaan. Peter en ik zijn vandaag samen nog even afscheid gaan nemen van onze vaste Caddy,s en heel gezellig na afloop nog even een drankje gedronken samen.

En bedenk wel dat het vandaag rond de 33 graden was in de schaduw. Maar mijn caddy had heerlijk ijswater bij zich en maakte de handdoek regelmatig nat met ijsklontjes en die kon ik dan in mijn nek leggen. Eigenlijk is het te gek om zo in deze hitte te gaan golfen…maar ja ja bent buiten in de natuur en je loopt toch weer een aantal kilometers om alle overbodige vetcellen te laten verbranden. Golfen is eigenlijk gewoon voor het goede doel… dat moet je niet onderschatten.

Maar ja daarna moet er natuurlijk ook nog gegeten worden en is het strand weer dichtbij om lekker te eten en de zon in de zee te zien zakken..

Ja hoor het is gelukt. Het hoofdstuk visum verlengen kan worden afgesloten en ik mag nog een maandje langer blijven. Al zal ik daar nog maar een weekje gebruik van maken… Al met al ging het vanmorgen redelijk soepel. Eerst naar de informatie balie om je volgnummer op te halen, en daarna in de rij en wachten tot je nummertje wordt omgeroepen. Bij het loket een vriendelijke immigration officier en de verplichte 1900 bath betalen , foto maken en dan wordt je vriendelijk verzocht om nog een uur te wachten en dan terug te komen om je paspoort op te halen. Want ja… Zo’n stempel zetten in je paspoort moet natuurlijk wel zorgvuldig gebeuren en dat kost nu eenmaal tijd !!

Maar na een uurtje lag mijn paspoort met het gewenste stempel keurig klaar en was alles koek en ei en kon ik terug met de taxi naar Ban Amphur.

Deze week ook nog even naar een bloemen winkel geweest en daar kijk je je ogen uit naar alle mooie kleuren en prachtige planten. Daar een prachtige bos orgideeen voor de jarige Kitty laten opmaken en met z.n all naar de jarigejop gebracht.

En waar je ook bent …..er is altijd weer die ondergaande zon !!!

Ja ja… denk je eindelijk dat het circus voorbij is… mooi niet dus.

Vanmorgen weer braaf met de taxi naar Jomtien. Tot mijn grote verbazing mocht ik dit keer gewoon doorlopen naar de informatiebalie — geen rij, geen chaos, bijna verdacht efficiënt. Papieren en paspoort ingeleverd, alles keurig gecontroleerd en jawel hoor: een volgnummer. Alsof je een prijs hebt gewonnen.

Er stonden nog een man of tien voor me, maar na een half uurtje verplicht zen zitten in de wachtruimte mocht ik aantreden bij de immigration officer. Dit keer zelfs een vriendelijke dame — het moet niet gekker worden — die alles nóg een keer grondig nakeek. Maar ja hoor, alles was in orde. Ik kreeg mijn felbegeerde strookje in het paspoort, waarmee ik officieel toestemming kreeg om… door te mogen naar de volgende dame. Die van de stempel. Logisch.

Maar voordat je daar überhaupt mag verschijnen, moet je natuurlijk eerst nog even terug naar de informatiebalie. Want waarom zou iets in één keer goed gaan?

Dus vol goede moed daarheen. Wordt mij doodleuk verteld dat ik volgende week dinsdag om half negen weer mag komen opdraven. Op mijn — blijkbaar naïeve — vraag waarom die stempel niet gewoon vandaag gezet kan worden, kreeg ik een glashelder antwoord: deze mevrouw zat hier niet om vragen te beantwoorden, alleen om te vertellen wanneer je weer mag komen. Efficiënt, toch?

Waarvan akte.

Dus nu maar hopen dat deel drie van dit bureaucratische drieluik daadwerkelijk eindigt met een stempel, zodat ik mijn laatste week in Thailand zonder “overstay” mag doorbrengen.

Leve de bureaucratie…. zal ik maar zeggen.