Deze tekst is al heel wat jaartjes te zien op mijn blog en heeft altijd een betekenis gehad die tijdens onze reizen aan gaf …: Er is altijd wel een telefoon of een internet verbinding aanwezig die kan zorgen voor “contact”.
Maar wanneer de telefoon in het holst van de nacht rinkelt, lijkt de afstand tussen hier in Thailand en de familie ineens oneindig groot. Aan de andere kant van de wereld, omringd door soms vreemde geluiden en geuren, hoor je het verdrietige nieuws: iemand die je dierbaar is, is overleden. Alles valt even stil. De kilometers, de zeeën en bergen die je scheiden van thuis, worden voelbaar.
Als je ’s ochtends de zon ziet opkomen in het verre landschap, voel je je paradoxaal dichtbij. Want rouw reist met je mee, over de Thailse zee waar ik vanaf mijn balkon over staar en tijdzones heen, en in de herinneringen die je deelt. Ver weg zijn is soms niet meer dan een plek op de kaart; dichtbij zit in je hart, in elke verbinding die blijft bestaan ondanks de afstand.
Het voelt alsof de afstand ineens tastbaarder is geworden, ondanks alle technologie die ons normaal gesproken verbindt. Het besef dat fysieke aanwezigheid niet te vervangen is, dringt nu pas echt goed door. Een berichtje of videogesprek brengt je toch niet dichterbij dat warme gevoel van samen zijn.
Nu weer met beide benen op de grond alle praktische zaken op een rij en zorgen dat er geregeld gaat worden om de knuffel fysiek te kunnen geven.
Ja…jij komt morgen weer op. !
Ontdek meer van Leen's Weblog
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Gecondoleerd Leen. Sterkte de komende tijd.