De songthaew is voor de Thai wat voor ons in Nederland de bus is. Alleen hier rijdt de songtheaw niet op regelmatige tijden maar komt toevallig langs . ,,,,, Of niet !! Tja dan wacht je toch gewoon tot er wel één langs komt. Soms is dat na een paar minuten maar het kan ook regelmatig een half uurtje duren… Echter…. Gegarandeerd dat er één langs komt. Er rijden er hier tussen Sattahip en Pattaya misschien wel duizend van die busjes.

De songthaew dankt zijn naam aan de twee zitbanken die aan weerszijden van de achterkant van de truck zijn bevestigd; in sommige voertuigen wordt een derde bank in het midden van de zithoek geplaatst. Bovendien is er een dak over de achterkant van het voertuig aangebracht, waaraan gordijnen en plastic zeilen kunnen worden bevestigd om regen buiten te houden. Sommige voertuigen hebben daken die hoog genoeg zijn voor staande passagiers in het voertuig. Op één bankje kunnen normaal 5 mensen plaats nemen dus met 10 personen is de taxi vol. Echter achter de auto is een platform gehangen en daar kunnen ook nog 4 of 5 personen hangen. En denk maar niet dat de chauffeur doorrijd als er lang de weg mensen staan de wachten … ook al is het busje al lang helemaal vol met passagiers. Maar ja…de prijs is er ook naar… Instappen betekent …. Rij zolang maar wilt mee en betaal bij het uitstappen 20 bath. (huidige koers is dit 56 cent)

Honden zijn in Thailand niet echt heilig maar de hoeveelheid straat honden is enorm. Veel wordt er niet aangedaan en je moet echt goed oppassen om geen beet te krijgen van zo’n straathond. Ze zijn schuw maar bewaken hun eigen territorium. Dus als je daar binnen komt …Tja oppassen dat ze je niet aanvallen. Ook hier langs het wndelpad in Ban Amphur heb je de straathonden en die worden door Thai die om de beesten geven regelmatig gevoerd.

Zo blijft dat maar aanfokken en hoe dat werkt weet ik ook niet precies… Maar soms dan is van de ene op de andere dag de hoeveelheid honden met 10 of 20 honden verminderd. Waar die honden dan heen zijn ??? Maar wij kunnen dan weer een tijdje met een veilig gevoel ons dagelijkse wandelingetje maken.

Al de die jaren dat ik hier nu kom was er altijd de behoefte om in Pattaya naar de TUKCOM-ICT winkel te gaan. Je moet je voorstellen een warenhuis van 6 verdiepingen zo’n 60 a 60 meter in het vierkant en op iedere verdieping om de 5 of 10 meter een ander winkeltje. In het midden de roltrappen en zo kon je iedere verdieping helemaal rondlopen en kwam je op iedere verdieping 30 of meer verschillende winkeltjes tegen. KWAM want ook hier zijn de gevolgen van de 4 jaar corona ellende nog heel goed zichtbaar. Meer dan de helft van de ICT winkeltjes is leeg. En wat er dan nog is verkoopt alleen nog het meest gangbare en goed verkoopbaar spul. De verdieping met de winkeltjes waar ze telefoons verkopen is nog de meest “volle” verdieping.

Bij Friendship… het Chinees -Thaise warenhuis stond de inrichting al helemaal klaar voor volgende week. 22 januari is het Chinees nieuwjaar. Dan komt hier ieder jaar weer de parade met de draak.

Je mag één keer raden naar welk jaar de chinezen gaan… Prachtig konijn toch.

Een paar fotos van de tuin van Baan Somprasong. Ik heb echt bewondering voor de tuinmensen die hier iedere dag weer in de brandende zon bezig zijn om alles zo mooi te onderhouden. Je begrijpt dat het hier groeit als kool. Iedere week dat hele grasveld maaien en ook iedere dag bladeren vegen.. Een hele opgave.

Spreek uit als : seem seem

Een uitdrukking die de Thai hier heel veel gebruiken …domweg om duidelijk te maken dat zij vinden dat wat er aangeboden wordt of getoond… Het zelfde is als op .. : bijvoorbeeld een menu kaart.

En als het wat je krijgt toch helemaal iets anders is ….Dan nog : Same Same.

Zo dacht ik er gisteravond ook over toen we in ons BBQ restaurant zaten in Ban Saree. Ban Saree is een klein dorpje op ongeveer 5 kilometer van Ban Amphur.

Iedere avond is het eigenlijk “same same” Maar toch gisteravond was wel heel erg mooi.

In de verte de lichtjes van de vissersbootjes en op de voorgrond de donkere kustweg die de zee van ons scheid.

Daarna natuurlijk genieten van een heerlijke maaltijd van de BBQ.

Bij terugkomst in Baan Somprasong nog even onze huis gekko’s gezien. Dit is voor de Thai ook bijna een heilig beestje. Hij/zijn vreet de hele dag muggen… En muggen zijn hier in overvloed.

Van de week was het weer raak op het strand. Normaal komt er iedere week wel een busje met een ereboog en een stapel stoelen…. En wordt er weer bij zonsondergang getrouwd. Het strand van Ban Amphur is een geliefde lokatie als het gaat om trouwen en liefdevolle feestjes. Maar deze week was het zelfs een hele filmploeg die bezig is geweest met het maken van een film… of sterreclame filmpje.. geen idee wat ze precies aan het filmen waren. Echter wat me enorm verbaasde was de apparatuur die ze voor deze set gebruikte. Een eigen aggregaat van een tiental kilowatts en een enorme ouderwetse grote schijnwerper voor de belichting…… En dan …. Echt ik heb overal gezocht maar geen camera kunnen vinden.

En dan als ik na het commando “action” eens meekijk dan zie ik de camera… Wel allemachtig de camera in deze set is een ordinaire drone !!!! Het moet niet gekker worden. Wordt nu ook al de cameraman/vrouw vervangen door een stukje domme techniek?

Je wordt oud papa ….. zullen we maar roepen.

Ik ben hier nu al ruim een maand en heb nog geen water uit de lucht zien komen .. Maar vanmorgen bij het wakker worden leek het nu toch eindelijk eens te gaan regenen. In de verte donkere wolken en dreigende lucht. Het voelt klam aan. Ben benieuwd of we het vandaag droog houden.

Wat is het toch een voorrecht om zo in de prachtige natuur te lopen. Een dagje naar Phoenix Gold & Country Club golfbanen is echt een fantastische ervaring.

De banen die er liggen zijn echt overweldigend en worden ook regelmatig gebruikt voor grote internationale wedstrijden. Drie 9 holes banen van meer dan 3 kilometer lopen. En alle drie met hun eigen eigenschappen.

Mountain , Lake en Ocean worden ze genoemd. Bij lake kan je je voorstellen dat er heel veel water te overwinnen is. Mountain is vernoemd naar de berg van Boeda die je telkens voor je ziet. Wij hebben Ocean gespeeld en daar is het heuveltje op heuveltje af een heerlijk golvend landschap waarbij je soms moet raden waar de bal gebleven is als je weer net over een heuveltje hebt geslagen.

Ik probeer al weken “mijn” eekhoorn te fotograferen en ja hoor eindelijk vandaag heb ik een foto van het beestje kunnen maken. iedere dag komt hij/zij wel langs om wat kruimels te eten maar is vliegensvlug. Prachtig beetje met een hele dikke pluimstaart.

Ook nog een paar pogingen ondernomen om het winkeltje terug te vinden waar ik ooit wat visitekaartjes had laten maken, maar ook deze poging heeft nog niets opgeleverd. In verschillende winkels steeds te horen gekregen… No not more , long time ago…Yes. But now not more !! Duidelijk dus ook dit soort winkeltjes heeft de corona niet overleefd.

Wat er nog wel is … De Black canyon koffie tent in Big-C.

Hier dronken Jeannette en ik altijd onze koffie en was een soort vast ritueel als we in Big-C boodschappen gingen doen. De koffie was weer heerlijk, maar toch ook even een traantje weg halen en terug denken aan de tijd dat we hier samen zaten.

Dat voelt prima , en als je dan ook nog in een echt Zwiters restaurant aan de kaas fondue zit…Dan klopt het allemaal.

De volgende dag was het “gewoon” weer verse vis uit het dorp. Maar deze keer toch wel iets bijzonders..We hebben een mosselen besteld. Heerlijk…een aanrader

Gisteren maar eens een dagje stappen… En dat moet je ook maar letterlijk nemen .Op de stappenteller stond aan de eind van de avond ruim 17000 stappen..

Dwars door Pattaya winkelcentrum in en uit om te zoeken of dat kleine winkeltje er nog was waar ik jaren geleden mijn kaartjes had laten maken… Helaas het was er niet meer. Zelfs hele verdiepingen van een groot warenhuis waren afgesloten en helemaal gesloten. Duidelijk dat nog steeds de gevolgen van de corona hier zichtbaar is. In onderstaande fotos zie je hoe leeg alles toch nu nog is.

De afgelopen jaren is er een geheel nieuw winkelcentrum bij gekomen in Noord Pattaya. Dat is opzich al een belevenis om daar gewoon te wandelen en te kijken naar alle gekke, idiote voorstelling van zaken.

Uiteindelijk na een dagje stappen naar Jomteen, Naar het Tulip House restaurant. Daar was de jaarlijkse nieuwjaars borrel van de Nederlandse vereniging. En natuurlijk daar waren de traditionele olliebollen.

In zo’n eerste bericht in het nieuwe jaar denk ik aan , wat er hier iedere dag wordt geroepen…. “Wat is het toch heerlijk hier en zo lekker koel in de avond”…. Velen hebben de airco nog steeds niet aan en slapen met het raam open met alleen de hordeur helemaal dicht. Het is ook echt heel gek om hier de Thai te zien lopen met lange broek en dikke truien. De temperatuur zakt hier in de nacht naar ongeveer 23 a 24 graden en dat is voor de Thai hier “vreselijk koud”. Wij genieten van die temperatuur en slapen heerlijk zonder de brommende airco. Ik ben heel benieuwd hoe lang het nog duurt voordat het hier weer…..Voor de Thai…. normaal is en dat ook de temperatuur in de nacht nauwelijks zakt en hoger dan 27 a 28 graden blijft.

Overdag is het nu ook hier in Ban Amphur prima te doen… Een heerlijk zeebriesje en in de schaduw een temperatuur van zo rond de 34 graden

Als de zon onder is blijft het genieten van een heerlijk visje op het strand en wordt het soms even dollen met de eigenaren.

Ik heb vandaag ook mijn nieuwe fiets gekocht. Kan nu lekker hier in en rond het dorp wat sneller mijn boodschappen doen.

Wat wel opvalt …Het is hier in Ban Amphur nog zo rustig. Geen horde toeristen en overdag heel weinig mensen die naar het strand komen. Toch wel mensen gesproken die in Pukhet geweest zijn en waar het wel heel erg druk is.

Ben heel erg benieuwd hoe het volgende week gaat als we het Chinese nieuwjaar gaan vieren. En best ook een beetje angstig hoe er hier in Thailand wordt gereageerd op de Chinese virus opleving. Laten we hopen dat alles goed wordt nageleefd en dat we hier verstoken blijven van een nieuwe opleving van het virus.

Is voor een hoop mensen een avond om eens terug te kijken, of echt heeeeeel serieus bezig te zijn “de goede voornemens” nog eens door te nemen. Voor mij was deze oudejaarsavond een mengeling van gedachten. Terug kijkend … ja natuurlijk, maar ook vooruit kijkend en hopen dat je nog een aantal jaren je mag omringen met de mensen die je lief hebt. Goede vrienden , familie, buurtjes.

Dan zit je op oudejaarsavond op je balkon in je korte broek bij een temperatuur van rond de 30 graden en staan de oliebollen voor je neus. De bubbeltjes flessen worden vakkundig open gemaakt en mening glas wordt leeg gedronken. Als in Nederland claudia de Brei begint is het hier in Thialand alweer rustig en liggen de meeste mensen al lang weer in bed.

En dan als je s’morgens wakker wordt en je computer weer opstart dan zie een mededeling van facebook die me nu de hele dag al achtervolgt

10 jaar geleden waren wij hier ook en gingen we om 12 uur naar het strand om de grote wensballonnen op te laten. Dit jaar is dat in heel Thailand streng verboden. De afgelopen jaren is er door deze ballonnen zoveel schade en branden ontstaan dat de regering nu een verbod heeft afgekondigd.

Een herinnering om nooit te vergeten , en dat zal ook niet gebeuren.

De Russische mensen hier op de compound waren al druk met het traditionele oudejaarsfeest. Zo rond de klok van 12 uur s’middags hier ( In nederland 6 uur in de ochtend) klonk over het grasveld voor het zwembad al de Russische muziek en kwamen de kinderen Vadertje Vorst begroeten.

De viering van vadertje Vorst en het Sneeuwmeisje is een echt kinderfeest. Deze mythische figuren komen in veel Russische culturen voor. Vadertje Vorst brengt samen met zijn kleindochter het Sneeuwmeisje  de kinderen cadeautjes en snoep. Net als de kerstman legt hij deze onder de nieuwjaarboom. Kinderen zingen liedjes voor vadertje Vorst.

Dat was voor mij de hoogste tijd om te beginnen met de oliebollen. Of ze echt gelukt zijn dat zal ik pas vanavond te weten komen. Rond de klok van 10 uur komen we bij Coote en Piet allemaal samen en zullen we de oliebollen uitdelen… Ben benieuwd hoe ze smaken. In ieder geval hebben we de traditie ook dit jaar weer voortgezet en komen er op oudejaarsavond oliebollen op tafel.

Als wij hier al het nieuwejaar ingaan is het in Nederland rond de middag 12 uur.

Ook al weet ik dat het nu in Nederland echt rot weer is… Ook hier in Thailand is het dit jaar verboden om de grote wensballonnen op te laten. Dus er zullen geen foto’s volgen van het oplaten van de ballonen dit jaar. Waarschijnlijk zal er wel voldoende vuurwerk zijn en zullen we daar naar gaan kijken op veilige afstand.

Dit was het voor dit jaar 2022. Iedereen een veilige nieuwsjaarsavond en wens ik iedereen een heel gelukkig en gezond 2023…. Lieve groetjes Leen

Vanmorgen na het wandelen en zwemmen even op de koffie bij Mia. Zij is gisteren ook weer aangekomen in Ban Amphur. Nog voor het eerste bakkie koffie voor me stond kreeg ik al de vraag…”kan jij eens kijken naar de TV” Daar stond in het appartement wat Mia deze keer huurt een TV met nog een echte oude beeldbuis. Zelfs hier is daar geen beeld meer uit te krijgen…Dus de eerste nieuwe aanschaf wordt een nieuwe smart TV. Mia had ook nog van een paar jaar geleden een kastje van “Fred”. Fred is een Nederlandse heer die hier al jaren woont en die kastjes verkoopt waar je mee alle internationale TV zenders kan ontvangen. Wij kennen dat in Nederland als de Kodi apparatuur. Eerst maar even testen met de smart TV van buurvrouw Coote en het kastje van Fred weer voorzien van de laatste software. Mia kan de komende maanden dus weer genieten van de Nederlandse TV.

Daarna even een lichte lunch en toen op weg naar Eastern Golf Estate.

Onwillekeurig kijk je je bal na om straks weer verder te kunnen… Maar ook de Caddy doet dat voor je. Het blijft een fenomeen om niet anders te hoeven doen dan alleen maar je bal de goede richting in te slaan. De caddy geeft je de juiste club en maakt je bal schoon. Draagt je tas en roept ook nog… “good ball sur” Ook al vind je zelf dat je helemaal niet een goede bal hebt geslagen.

Na afloop zijn we gaan eten bij “58”. Iedereen die hier al regelmatig komt kent de uitdrukking en weet precies wat er bedoeld wordt. Maar “58” vraagt voor de lezer wel een kleine uitleg. Je moet je voorstellen een snelweg door het dorp waar de auto’s met 80 tot 100 kilometer per uur overheen rijden en dat er naast deze snelweg ( het is sukhumvit road ) een trottoir ligt van ongeveer 6 meter breed.

Het trottoir eindigt in een stel garage boxen met stalen roldeuren.

Op een van de garageboxen staat het nummer 58 en in die garagebox staat een kunstenaar zes dagen per week zijn kookkunsten uit te oefenen. Het trottoir heeft hij vol gezet met tafeltjes en stoelen en iedere avond is het vol. Het gebeurt regelmatig dat je moet wachten om aan te kunnen schuiven bij een leeg tafeltje.

Maar voor onze begrippen…. Langs de snelweg….!!! soms in de stinkende walm van langs gierende autobussen vol met toeristen… Herrie, Herrie van het langsrijdende verkeer..!! En dan roepen..” hier ga ik zeer regelmatig naar toe om te eten” …. !!! Ach … Dit is ook Thailand …. maar wel heel lekker.